23-04-2012
een foto van Roelie en Tyson
het is wel duidelijk dat Tyson met nu 11 maanden al veel groter is dan Roelie.

Tyson

29-10-2011
Ik heb nu een aantal weken een nieuwe vriend. Eerst moest ik wel even aan hem wennen, dat duurde een dag. Tja wist ik veel dat deze hond zou blijven, mijn baasjes hadden zoveel visite dat weekend. Daarna heb ik direct alle pogingen ondernomen om hem duidelijk te maken dat ik met hem wilde spelen en hoe ik wil spelen. Dat duurde wel even voordat hij dat begreep. Maar nu spelen we iedere dag een paar keer en ik vind het erg gezellig met mijn nieuwe vriend. Hij staat wel wat wankel op zijn poten. Man, als ik hem een stootje geef dan ligt hij al van de dijk te rollen met zijn lange poten door de lucht. Mijn baasjes lachen dan veel om zijn capriolen.
Als ik heel hard blaf en lang het hek ren om een paard of een hardloper weg te jagen, dan staat Tyson dicht bij de voordeur, blaft een beetje en rent vervolgens hard naar binnen. Geen echte held nog! maar hij begint al te blaffen (niet te hard) en de grommen (ook heel zachtjes anders horen ze het), dus wellicht kunnen we straks samen het terrein bewaken.

Iedere zondagochtend gaat baasje met Tyson weg. Dat vind ik niet zo leuk omdat ik dan ook mee wil en ga dan op zondagochtend vroeg heel hard janken. Maar ze hebben me verteld dat hij dan naar een puppycursus is omdat hij moet leren luisteren. Dat vind ik wel een goed idee want hij kan ook wel eens heel vermoeiend zijn. Het ene moment likt hij aan mijn oor en bek en het andere moment bijt hij in mijn oor of hangt hij in mijn lip. Gelukkig hebben mijn baasjes gezegd, dat ik niet alles hoef te pikken, dus heel af en toe grom ik even als ik er genoeg van heb. Mijn vriend Tyson wordt trouwens al aardig groot. Eerst was hij veel kleiner dan ik maar ondertussen is hij een klein beetje hoger dan ik. Kan ik straks mooi weer the underdog spelen want nu moet ik af en toe mijn baasjes helpen zodat Tyson snapt wat ze willen, zucht.
Hier een paar foto´s van mijn nieuwe vriend en ik.

Liefs en een grote lik
Roelie

30-08-2011
Eindelijk zondag was het zover. Na lang wachten kwam zondagochtend heerlijk vroeg Tyson.
Nina en Crt kwamen eerst met Tyson om hem te laten wennen en na een tijdje mocht ook mama Britha komen.
Wat een ongelofelijke kroelkonten zijn zowel Tyson als Britha! we komen handen te kort en Roelie is er ook al 1 die het liefst twee handen heeft kroelen in haar vacht.
Maar goed dat we met zijn 2en zijn.
Zaterdag hadden we eerst een heel gezellig feest waarbij de aandacht van de kinderen, alle andere honden en volwassenen Roelie tot duizelen bracht. Maar ze heeft het geweldig gedaan. Ze is niet eens op een gegeven moment naar binnen gegaan om even tijd voor zichzelf te hebben, ze ging gewoon tussen de feestvierders op de grond buiten liggen slapen.
De dag erna gaven we haar niet eens gelegenheid om bij te komen. Nee, nu kwam er een hondje die vervolgens niet meer wegging. Das effe wenne hoor. Zondag wist ze van vermoeidheid niet wat ze met Tyson aan moest maar vanaf maandag probeert ze hem al uit te dagen om te spelen. Maar rennen en door de voorpoten gaan, dat lukt wel, maar als Roelie in haar spel vervolgens gromt of blaft, zit onze nieuwe held achter de stoel of onze benen, mooie waakhond ;-))
Tyson loopt heel geduldig achter Roelie aan over het terrein om te zien wat ze allemaal doet, maar hij houdt ons wel goed in de gaten. Hij gaat niet ver bij ons vandaan en loopt iedere keer heel braaf achter ons aan naar het veld om zijn behoefte te doen.
We weten ook weer opnieuw op hoeveel verschillende manieren je nee kunt zeggen. Het woordje ligt ondertussen direct al op onze lippen.
´s - Nachts slaapt hij heerlijk door zodat onze nachtrust niet verstoord wordt. Ideaal zo´n pup van 3 maanden.
We genieten weer volop als hij speelt, valt, achter Roelie aanhuppelt, brokjes van Roelie steelt, een stokje kapot probeert te bijten, in slaap valt op zijn mand, in slaap valt in onze armen, heerlijk die natte lap over ons gezicht haalt en voortdurend op je voeten gaat liggen. Kortom, het is genieten!!

Je lacht je weer kapot om zo´n kleintje, ben ik dit berichtje aan het typen, wordt het een beetje donker buiten, wordt meneer een beetje bang en ziet niet dat het Roelie is die voor de schuifpui voorbij loopt. Gaat ie een beetje grommen en blaffen, nog effe hihihhihihihihhihhi.

We hebben een paar leuke foto´s gemaakt (je kunt bijna niet stoppen).

Groetjes,
Ron en Astrid

15-07-2011
Hoewel jullie vast druk zullen zijn met het kleine mensje, willen jullie wel laten weten hoe het gaat met Roelie na het overlijden van Aaron.
In de eerste week na het overlijden had Roelie het lastig. Ze was onzeker in haar handelen. Blaffen naar langsrennende joggers en de postbode ging aarzelend. daar zat niet veel pit achter. Nu is waken nooit echt haar ding geweest. Daar is ze gewoon te onzeker voor. Als het er echt om ging, dan blijft Roelie binnen en liet ze het graag over aan Aaron. Maar ja, die is er niet meer.
Nu gaat dat weer als voorheen, het blaffen is weer fier en vol pit. De haren op de rug staan weer overeind.
Ze eet en drinkt goed en ze is niet opnieuw weer gaan kauwen op de ritsen van haar hondenmand. Haar staart staat fier rechtop en zwaait weer als vanouds heel hard. Ze krijgt veel aandacht en wordt uiteraard door ons verwend. Hoewel we ons realiseren dat dit weer naar gewone proporties moet worden gebracht, is het nu wel oke.
Wel zie je goed dat Roelie Aaron mist op de momenten van de dag dat ze samen speelde. Ze hadden ´s-avonds altijd een soort speelkwartiertje waarbij wij vaak moesten toekijken. Ze zaten elkaar dan altijd achterna en renden als een stel uitgelaten jongeren door de tuin. Op het laatst was het natuurlijk zo dat Aaron niet meer rende maar dat hij vast op een plek stond en 2 stappen naar links deed als Roelie het rondje linksom rende en vervolgens 2 stappen naar rechts als Roelie rechtsom rende. maar ze hadden veel plezier. Ook bij de wandelingen door de landerijen waren ze altijd vlak bij elkaar. Als de een ergens snufde moest de ander daar ook even snuffen en onderweg was er natuurlijk altijd ruimte om even te spelen.
Of het spelen op de mand dat altijd gepaard ging met veel gekef en gegrom.
Dat mist Roelie.
maar ja missen wij ook.....................

We geven haar in ieder geval veel aandacht, wandelingen en rustmomenten vlak bij ons. Dus het komt wel goed. uiteindelijk.

Groetjes,
Ron en Astrid

24-06-2011
Met oneindig veel verdriet en een immens gat in ons hart hebben wij op vrijdag 24 juni jl. moeten besluiten om veel te vroeg afscheid te moeten nemen van onze kanjer Aaron.
Aaron had te veel pijn om nog te kunnen genieten.
Hij mocht slechts 5 jaar worden.
We missen onze lieverd enorm en weten nog niet goed hoe we verder moeten zonder hem.

Dag lieve Aaron, je bent voor altijd in ons hart en gedachten. Je bent en blijft onze kanjer!!!

Ron en Astrid

03-04-2011
Hier weer eens een berichtje van mij, Roelie. Het is lang geleden maar ja soms heb je het als hond ook druk en vergeet je wel eens wat.
 
Ik ben net terug van een weekje weg met mijn vriend Aaron, mijn baas en vrouwtje en opa en oma. Dat weekje was leuk joh....... we mochten in de slaapkamer komen en slapen op bed. Nou dat hebben de baasjes geweten............. slapen is voor hen dan niet weggelegd. Mijn baasje lag lepeltje lepeltje met mijn vriend Aaron en ik lag lekker langs de benen van mijn vrouwtje. Als ze later dan half tien of tien uur naar bed wilde, dan herinnerde wij hen wel aan de slaapkamer. Lekker languit. De baasjes luisteren trouwens ook slecht want ze deden niet altijd wat wij wilde.
 
We waren op een park vlakbij een uitgang aan de achterzijde waarbij je direct het bos in liep. Geweldig vond ik dat. Iedere keer lekker rennen......... zoeken tussen de bomen en bladeren, snuffen naar andere geurtjes en vervolgens weer rennen.
Als mijn vrouwtje mij riep omdat ik weer een te ver weg liep maakte ik hier maar een spelletje van. Dan kwam ik terug, (nee niet gelijk, ze moeten eerst 3 keer roepen) ging snel zitten, veegde met mijn staart het bos aan en vervolgens kreeg ik het commando `go` en ging ik er weer als een speer vandoor. Geweldig toch? Wat kun je als hond nog meer willen?
 
Oh ja, mijn baasjes wilde ook weer eens foto´s van ons maken. Jemig, daar hebben mijn vriend Aaron en ik toch geen zin in............. moet je stilzitten, leuk kijken (hoe doe je dat?) en geduld hebben.............. en dat terwijl het bos en alle geurtjes op mij wachtte......... dat hou ik dus niet lang vol zeg maar.
 
Ik stuur een paar foto´s mee om mijn verhaal te ondersteunen.
In ieder geval heb ik genoten!!!!!!!
 
Van mij een grote natte lik en een lieve woef,
Roelie

07-11-2010
Inderdaad onze kleine is niet meer onze kleine. Roelie is nu daadwerkelijk volwassen............. maar we moeten het haar nog vertellen want het dametje vind het nog steeds heerlijk om te rennen, vliegen, glijden, uit te dagen en te springen.
Als we terugkijken op de drie jaar dan is het (wat ons betreft) het meest opmerkelijke dat Roelie heel graag en veel (langer dan wij volhouden) gekriebeld en geaaid wil worden. Je ziet haar genieten en haar oogjes toeknijpen van genot. Het afstand nemen bij ons is helemaal verdwenen en toont ze alleen nog als we een feest geven met veel mensen en herrie of als ze heel erg moe is na een lange wandeling en wij nog buiten bezig zijn. Dan denkt ze ''als je me zoekt, dan lig ik op mijn hondenkussen''.  
en we hebben een nieuwtje. Roelie probeert nu regelmatig ons uit te dagen door............... te praten. Ja echt, ze heeft het kennelijk overgenomen van Aaron die het van jongs af aan al doet. Het enige dat ze anders doet is dat Roelie praat maar ook haar staart stevig heen en weer beweegt.
We proberen het op een leuk filmpje te vangen en naar jullie te sturen via youtube maar dassss niet echt eenvoudig want als je een camera op Roelie richt komt ze er gezellig naar toe of draait ze zich om en stopt met praten. Maar op een dag zal het vast lukken en zullen we het kunnen vastleggen. Wordt vervolgd dus.
Wanneer ze praat? als Roelie naar buiten wil of zich verveelt en wil spelen. Dan probeert ze ons aan te moedigen om iets te gaan doen.
 
Bedankt voor jullie goede wensen, ook namens Aaron die inderdaad bijna jarig is en 5 wordt.
 
 Groetjes,
Ron en Astrid en een lieve poot en grote lik van Roelie en Aaron  

09-08-2010
Hier weer eens een berichtje van Roelie.
Roelie begint rustiger te worden. We hebben in de afgelopen maanden telkens langer geprobeerd om Roelie buiten de bench te laten als wij weg gingen. Ze is 1 x teruggevallen en vervolgens kauwt ze dan op de rits van haar hondenmand. We hebben in het afgelopen jaar wel 10x nieuwe ritsen laten inzetten, die man die dat doet, kwam niet meer bij van het lachen als we weer eens met een plastic zak binnen kwamen. Maar nu heeft ze het goed door. Ze blijft nu volledig buiten de bench als wij gaan werken en ze laat alles heel. Hiep hiep hoera...........
We hebben nu nog een logeetje voor 2 weken maar erna willen we de bench weghalen. het enige moment dat ze de bench nog gebruikt, is als er iets gebeurt waar Roelie onzeker of bang van wordt. Dan kruipt ze in haar bench en wacht tot het over is of ze weet wat ze er mee aan moet. Jawel, opnieuw een bevestiging dat de puppytest goed is.
Onze Roelie wordt volwassen. We hebben nog een panklare bevestiging gekregen wat wij al dachten. Roelie heeft geen idee waarom ze eigenlijk iedereen die te langzaam aan ons hek voorbijgaat, nablaft. Aaron is deze mensen echt aan het waarschuwen dat ze wegmoeten en laat vreemden niet zomaar het terrein op.
Mijn ouders waren in ons huis tijdens onze vakantie. Aaron lag binnen lekker te snurken op de mand en Roelie was buiten aan het struinen. Tot grote schrik van mijn moeder werd er plotseling op de deur geklopt. Toen ze opendeed stond er een collectant voor de deur. Roelie zat keurig op het veldje te kijken wat er allemaal gebeurde. Ze begreep dus niet dat deze man niets te zoeken had op ons terrein. Gelukkig was Aaron binnen, want die is niet te houden en gaat voor mijn ouders of ons staan om ons te beschermen en gaat grommen naar de onbekende. Roelie dus niet. Ze zat lekker op haar gat te kijken. Niet te geloven wat een waakhond. Daar gooi je dan duur voedsel, gedroogde varkensoren, gekookte kip en gedroogde vis is en vervolgens doet ze niet wat er in principe verwacht van haar verwacht wordt.
Maar ja,.................... het is wel een schatje.
 
Ron is bezig om een trap naar beneden te maken. Zijn activiteiten worden vol belangstelling gevolgd door zowel Roelie als Aaron. Aaron ligt er meestal bij te slapen (dat krijg je als je al vier en een half bent en grijs wordt) en Roelie komt af en toe even langs lopen voor een inspectie. Hoewel langslopen, ze gaat liever even over je handen heen lopen en gaat vervolgens op de staan liggen die Ron wil inslaan.  Ik heb wel een paar leuke foto´s kunnen maken, gezamenlijk zittend in het zand van een trede.
 
Oh ja, dat staartje gaat nog steeds veel en hard heen en weer. Die staart lijkt soms wel op een zweep, zo hard kan ze er mee slaan. Het is een wel een heel grappig gezicht om te zien. Die staart zwaait hard van links naar rechts en vervolgens gaat haar kontje mee. Genen van Bounty toch?
 
Tot zover weer een update van ons dametje.
Groetjes
Ron en Astrid

09-12-2009
Na lange tijd hebben we weer eens tijd gemaakt voor een berichtje van ons.
We hebben twee verjaardagen weer gevierd. Eerst Roelie die 2 jaar werd. Op naar volwassenheid. Beide kregen een heerlijk bot en konden hier uitgebreid van genieten. En nu dit weekend kregen ze alweer een bot want vandaag 8 december is Aaron jarig.
Aaron is 4 jaar geworden en begint al wat gedistingeerd te worden. Kleine grijze haartje bij de bek en op het achterwerk geven aan dat hij ouder wordt. Maar dat betekent niet altijd wijzer. Spelen met Roelie is nog altijd dagelijkse kost. Roelie geeft ook niet echt af, 2 jaar betekent volwassenheid maar nog niet het verlies van alle streken.
Rennen, blaffen, bijten in de poten van Aaron, door de modder rollen en tussendoor flink veel likken uitdelen en aaitjes halen bij de bazen.
Laatst hebben we de puppytest er weer even bijgepakt. Deze was zeker niet verkeerd. We hebben Roelie echt voor ons moeten winnen maar geduld, liefde en veel aandacht als dit gewenst is, hebben van haar een blije hond gemaakt die ontspannen op haar eigen terrein is. Daarbuiten is het altijd wel leuk om te ontdekken maar iedere keer wel even terug naar de baas om een kleine bevestiging of aanmoediging te krijgen.
mmmmm, het klopt.
Daar hebben we met Aaron nooit mee te maken gehad. Aaron is een allemans vriend en laat nooit af in enthousiasme en liefde geven. Een absolute schoothond van 65 kg die vaak vol ongeduld wacht tot vrouwtje eindelijk gaat zitten zodat hij kan gaan liggen.
Twee verschillende honden die elkaar steunen, met elkaar spelen en delen, kortom twee schatten, onze twee schatten.
 
Nog een foto van beide op het hondenbed. Het grappige is dat het vaak lijkt of ze wel genoeg krijgen van die foto's. de foto die ik erna heb genomen laat ze beide kijkend naar voren zien. Roelie zie je denken 'buiten is veel interessanter' en Aaron heeft zijn kop maar neergelegd onder het mom van 'hebbie haar weer met die camera'.
 
Veel liefs
Ron en Astrid

22-08-2009
Het is lang geleden dat jullie iets van Roelie hebben gehoord.
Maar bij deze. Ik ben gisteren naar een open dag geweest van de hondenschool waar we met Roelie hebben getraind.
 
Ik heb 2 foto's meegezonden.
De 1e foto is van Roelie alleen en vinden wij een plaatje. Wat een mooie meissie!
Ik heb dan ook enorm trots rondgelopen. Opmerkingen als "wat is ze mooi" en "wat heeft ze mooie ogen", "wat een schatje".
Kortom iedereen had wel een aai voor haar en ze genoot van de aandacht van alle mensen. Maar andere honden is toch nog wat lastig. Dan komt het karaktertje weer boven. Grote honden zijn eng en dus ga ik direct op de grond zitten en kijk heel sneu naar boven. Misschien zijn ze dan lief voor me, dat zie je haar denken.
 
Overigens, wat ook geweldig was. Iedere keer als ik haar riep om terug te komen, kwam ze ook. Kortom trotser rondlopen kon ik niet.
Zoals ik ook bij anderen lees, dan kan nog wel eens per dag verschillen. Als de dame niet wil luisteren en andere dingen interessanter vindt, dan kun je roepen tot je een ons weegt. Als je dan uiteindelijk niet boos wordt, maak je geen enkele indruk.
 
de 2e foto staat (of liever gezegd ligt) ze samen met haar nicht Guste.
Leuk om hen ook weer even tegen te komen.
Wat zijn Cane Corso's toch leuk!
 
groetjes,
Ron en Astrid

05-02-2009
Woef, wat ik nu weer heb meegemaakt. Wil ik achter een stel wandelaars aan, zie ik ineens een hele creatieve oplossing om van het terrein af te komen. Dat had ik nog niet eerder gezien. Wiiiiieeeeeeehhhhhhhh, daar ging ik over het ijs. stapje voor stapje, een beetje glijdend en plotseling............nou wat er toen gebeurde??!!. De bodem verdween ineens onder me. Ik hoorde krak en vervolgens belandde ik in het ijskoude water! Mijn hemel, ik probeerde me nog naar voren te schuiven naar dat groene stukje grond, maar de bodem hield me niet. Ik kreeg het me toch koud.
Gelukkig kwamen direct mijn 2 baasjes aangerend. Ik heb ze nog nooit zo hard zien rennen. Hulpeloos en in paniek heb ik mijn baasje aangekeken.
Baasje heeft me uit het water getrokken. Achteraf heb ik gegiegeld en heel hard met mijn staart gezwaaid, want baasje had ook koude benen omdat hij ook in het water belandde.
Ik mocht de middag niet meer naar buiten. Ze zeiden zoiets als eerst opdrogen en langzaam opwarmen, dan wassen en dan weer opdrogen. Nou dacht ik nog, dat is toch dubbelop. Maar ze hadden weer eens gelijk. Ssssttttt niet verder vertellen hoor!
Hoewel ik het bad een beetje eng vond, verdween wel die vreselijke geur uit mijn vacht.
Mijn baasjes waren na eerst boos te zijn, erna erg knuffelig, hoewel ze me nu niet echt vertrouwen. Als ik nu naar buiten ga, zie ik baasje regelmatig op de veranda staan. Ze houden me in de gaten, kan dus niet effe lekker mijn eigen gang gaan. Woef, dat was spannend!!!
 
Een pootje en een heleboel likjes van mij. Woef
Roelie
 

26-01-2009
Ik heb vanmiddag ook nog even een paar fotootjes gemaakt. Recenter kan dus niet.
Wat kan ze boos kijken he
We zullen voor jullie duimen dat alles goed gaat met Benga en dat jullie op 4 februari goed nieuws krijgen!
 
Groetjes,
Astrid

23-01-2009
het is alweer lang geleden dat jullie iets gehoord hebben van Roelie (en Aaron) maar bij deze.
 
Het gaat heel goed met Roelie.
Roelie is zoals ik al eerder vertelde een echte buitenhond. Ze wil niets liever dan buiten rondstruinen. Af en toe komt ze dan even naar binnen voor een aai en deelt ze een lik uit. Oh ja en die staart, die beweegt alleen niet als ze slaapt of bang is. Voor de rest lijkt het wel een mattenklopper. Ze heeft al menig gezicht geklopt, dingen van tafel gezwiept en kan niet ophouden met haar achterste bewegen omdat die staart maar gaat.
 
Roelie vindt iedereen erg leuk en vindt het heerlijk om aangehaald te worden. Als ze "waakt" aan het hek, blijkt wel heel duidelijk dat ze de lastige karweitjes aan haar grote vriend Aaron overlaat. De postbode aan het hek mag haar heerlijk aanhalen en ook een passant die haar wel heel mooi vindt, mag Roelie aaien. Aaron daarentegen: "WOEF, hoe vaak moet ik het nog zeggen, wegwezen bij dat hek, WOEF, WEGWEZEN bij het hek". Mooi zo, zie je hem denken als ze verder lopen of fietsen. Dat heb ik toch weer mooi voor elkaar.
 
Toch wel wat sneu voor Aaron, als er 1 een lief karakter heeft en enorm aanhankelijk is en van mensen houdt, dan is het Aaron wel. Maar ja, als je dan groot en zwart bent, en je vindt het niet goed als er mensen buiten het hek (zijn terrein) staan, dan is hij minder vriendelijk. Hij wordt dan ook niet altijd spontaan door bezoekers aangehaald. Roelie daarentegen, tja dat vindt iedereen een schatje en zo'n mooie hond dat ze altijd aangehaald wordt. Daar waar Roelie nog wel eens afstand kan nemen als mensen op een gegeven moment te druk zijn of wel eens venijnig uit de hoek kan komen naar Aaron of bij het spelen, zal Aaron dit nooit doen. Ach ja, ze is kleiner en minder indrukwekkend.
 
We hebben het al eerder gezegd maar Roelie is een echte buitenhond. Ze blijft overdag lekker buiten en komt af en toe een knuffel halen waarna ze weer blij naar buiten gaat. Nu in het najaar hebben we helaas nogal wat regen gehad waardoor ons grasveld veranderd is in een modderdijkje, waarbij een kleine pony ook niet echt helpt om deze groen te houden. Maar niet getreurd, Roelie heeft een leuk spelletje bedacht, want het dametje is geen "echt dametje". Mijn hemel wat kan zij zichzelf smerig maken.
Woef zegt Roelie: "maar kijk dan baasje. Ik sta bovenaan de dijk, daag dan Aaron uit en vervolgens doe ik mijn 2 pootjes naar voren en wiieeeeehhhhhheeehhhhhh, dan glij ik door de modder naar beneden. Das toch leuk, en toch niet erg als ik dan vies wordt. Woef Aaron kijk uit: daar kom ik weerrrrrrrr, wiiiieeehhhhe een glijbaan!!!!!".
Kortom aan het einde van de dag kunnen we haar wassen of ervoor kiezen om de modder te laten drogen en haar later te borstelen.
"maar baasje, niet klagen. Iedere vrouw weet toch dat modder goed voor de huid is! toch? " blaft Roelie.
 
we hebben trouwens de verjaardagen van Roelie en Aaron samen gevierd. Ze liggen niet zover van elkaar vandaan (Aaron is 3 jaar geworden en Roelie 1 jaar) deze dagen en het is veel eenvoudiger om alle twee hetzelfde lekkers te geven. Als je Roelie alleen zou geven, wordt Roelie ietwat vervelend naar Aaron. Ken je die reclame van die olifant; nanananhana, ik heb wat lekkers en jij niet. Dat gedrag vertoont ze dan. Vervolgens neemt ze het mee naar haar bench en gaat het beschermen. Aaron voelt zich uitgedaagd en beledigd. Hij kan dan met zijn "droepie" ogen wel heel zielig kijken. Het is dan net of we hem slaan, en geloof me dat doen we nooit.
Dus de oplossing was simpel, we vieren de verjaardagen van onze kinders gewoon gelijkertijd in een weekend ertussenin. De zaterdag een vers gedroogd bot en de zondag een bot die in de bouillon is getrokken.
Een feest voor beiden die niet eerder ophouden met likken en kauwen voordat alles op is of of eruit is.
"He baasie, blaffen Roelie en Aaron, kijk eens hoe mooi we zitten, krijgen we nu weer zo'n geweldig weekend, wat moeten we daar voor doen?"
 
Al menig maal hebben we jullie fotoboek weer even bekeken. Jemig, wat gaat de tijd toch snel het is alweer bijna een jaar geleden dat Roelie bij ons in huis kwam.
 
Oh ja, dondersteen Roelie. We hebben Roelie een tijdje uit de bench kunnen laten maar na een kussen op de bank van een stuk of 4 die kapot waren gekauwd, was vrouwtje het zat. Overdag hebben we haar weer in de bench gestopt want de dame ging uit verveling op zoek naar wat te kauwen en om de tijd door te brengen. Dat is een tijdje goed gegaan. Maar toen we op een ochtend beneden kwamen en we geconfronteerd werden met allemaal vreemde witte balletjes door het huis, waren we op dat moment niet echt dol op Roelie. Onze dondersteen had lekker op de ritssluiting van het hondenbed liggen kauwen en was erachter gekomen dat als ze maar lang genoeg kauwde er allemaal leuke witte balletjes uit kwamen. Geinig joh, om mee te spelen. Goed dat was kussen 1, zou ze haar lesje geleerd hebben.
Helaas, drie dagen erna bleek van niet. Het tweede kussen had eraan moeten geloven. Weer een enorme witte wolk door het huis. Welgeteld 230 euro in drie dagen tijd naar zijn grootje geholpen. Hiermee waren de baasjes niet blij en vervolgens ligt Roelie nu ook weer 's-nachts in de bench. Overigens lijkt ze dit helemaal niet erg te vinden, want ze gaat vanuit het ritme dat we hebben vaak al zelf na een wandeling in de bench zodat vrouwtje naar haar werk kan en zo voort. Helaas bleek het dus nog niet mogelijk te zijn dat Roelie uit de bench kan. Jammer maar helaas.
Toen overigens de boosheid van de baasjes na ongeveer 2 weken was gezakt hebben we toch maar weer 2 nieuwe hondenbedden gekocht. We zagen dat Aaron het bed toch wel heel erg miste en tja wie kan de ene hond straffen voor het verkeerde handelen van de andere. Ook Roelie kon haar geluk niet op en ligt in de avond weer lekker languit op het bed.
 
Wat waren wij trouwens blij met jullie site en het fotoboek. Wij hadden een probleem met de harde schijf van onze computer die op een dag zei, doe het lekker zelf. En ja hoor, alle foto's kwijt. Tja, we hadden inderdaad al een aantal maal gezegd, we moeten een back up maken en een fotoboek maken zodat we in ieder geval afdrukken hebben, maar ja. te laat. Gelukkig hebben we een aantal foto's van jullie site nog kunnen downloaden.
 
Ik heb nog een paar recente fotootjes bijgevoegd van dondersteen Roelie en haar maatjes.
 
Hoewel het wel wat laat is maar: wij wensen iedere broer en zus van Roelie veel gezondheid en veel heerlijke botjes, varkensoren en pensstaafjes voor 2009 en voor hun baasjes, Tineke & André en Corine & Theo wensen wij een gezond en hondsgelukkig 2009.
 
Liefs
Ron & Astrid

Zoals beloofd hierbij het diploma van Roelie. Ik zei dat ze het goed heeft gedaan, nou aan de cijfers te zien heeft ze het uitstekend gedaan. Zulke hoge cijfers hebben wij nog nooit gehad op school.
Of kan ik nu ook beweren dat ik deze cijfers heb gehaald, weten jullie het nog????? Het maakte niet uit wat Roelie deed maar belangrijk was hoe ik erop reageerde. Oke, dan lijkt het mij dat ik de helft van deze cijfers heb verdiend. "Woef en lik" zegt Roelie, "vooruit maar, ik kan wel delen, woef".
 
We kwamen er deze week achter dat de bench die we hebben echt te groot wordt voor Roelie. Ik kwam op een dag thuis en vond de bench middenin de kamer. We hebben een tijdje zitten dubben hoe dat nou mogelijk was. Nou dat kunnen we uitleggen. De kleine krachtpatser gaat samen met Aaron blaffen en reageren op hardlopers, paarden of de postbode. Al blaffend probeert ze ook hoog te springen. Tja, en dat is moeilijk in een bench. En dus gaat ze al jumpend en blaffend met de bench door de kamer heen.
 
We zijn dus nu aan het proberen om haar buiten de bench te laten. Dat is totaal al 3 nachten goed gegaan (volledig droog en geen geknabbel aan de meubelen) en 1 nacht niet (geen geknabbel maar wel een plasje). Een goed gemiddelde wat ons betreft. Ze is op dit moment volop aan het wisselen. Wisselen van tandjes wel te verstaan want haar baasjes wil ze niet kwijt hahahahhahahhha.
Een stukje varkensoor of pensstaafje zit er dus even niet in.
Maar met dank aan Tineke en Corine heeft ze wel een snoepje om voorzichtig aan de knabbelen.
Veel likjes en een sterk kwispelende staart is jullie dank van Roelie! 
 
groeten,
Ron en Astrid

Helaas lukt het niet om Roelie's diploma online te zetten dus hier alleen even de cijfers.
Aandacht voor de baas/bazin: 8
volg:8
zit:10
af:10
zit en wacht:10
af en blijf:9
hier komen:8
algemene relatie baas-hond:9
                             

Kijk die oren eens boven op haar hoofd staan. Ze kan ze alle kanten op bewegen. Niet normaal!
Aaron en Roelie kunnen wel samen een act op gaan voeren. Roelie doet trucjes met haar oren en Aaron geeft commentaar een gat in de markt denk ik zo haha.

Wij vonden het erg leuk om jullie te laten zien hoe Roelie leeft en om jullie kennis te laten maken met Aaron. Haar maatje waarmee ze speelt, danst, waakt, rent, blaft, kroelt en slaapt.
Gelukkig heeft Roelie niet alle gewoontes van Aaron overgenomen want Aaron kan goed kletsen met je (hou je oren maar dicht) en houdt niet van tegenspreken he Corine. Daar wil hij niet echt aan.
 
Een ander leuk nieuwtje (hoewel voor jullie niet meer maar wel voor alle broertjes en zusjes)
Roelie is geslaagd voor haar puppy cursus met hoge cijfers.
 
Ervoor had ik nog wel enige bedenkingen. Roelie had namelijk veel energie verbruikt met spelen en rennen op ons terrein. Oh als ze nu maar genoeg energie overhoudt??!!
Vervolgens waren Roelie en Aaron stevig aan het spelen in huis en ja hoor............... beng, klets, klats. Het tafeltje omver met alle spullen erop. Glas en keramiek kapot. Oeps toen werd bazinnetje boos en kreeg Roelie flink op haar kop en werd ze boos in de bench gezet met de mededeling "ga daar maar eens over nadenken". " waarover dan bazinnetje, ik heb wat misdaan, was dat dat tafeltje....... oej dat vind je dus niet goed". "als ik nu eens lief ga huilen???? zou ze dan weer lief tegen me zijn?????" Yes, ik mag weer uit de bench maar ik zal wel even oppassen.
 
Kortom, ik had indruk gemaakt waardoor mogelijk Roelie zich achter de oren heeft gekrabt en dacht "laat ik al die oefeningen goed doen, dan komt het wel weer goed".
Geweldig deed ze het. zelfs de oefening die ze nog nooit goed had gedaan, deed ze helemaal goed. Zie je wel, ze weet het wel maar verdomd het dus gewoon. Zouden we dan gewoon iets strenger moeten worden?
Hoewel het regende of mieserde (hoe schrijf je dat eigenlijk), liepen de oefeningen als een zonnetje. Toen de trainster zei dat iedereen geslaagd was, kreeg Roelie wat lekkers. Helaas kreeg ik niet meer uit de trainster dan dat Roelie met goede cijfers geslaagd is. Ik hoor dus pas later wat het is geworden. Maar...... toen de trainster aanvulde dat ze ook rekening hield in de beoordeling met de moeilijkheidsgraad van de hond, heb ik bedacht dat ze minstens een negen heeft gekregen, want het dametje kan soms moeilijk doen en een eigen willetje hebben.
Overigens, leuk zo'n puppytraining. Iedereen zegt dat het voor de pup is maar dat betwijfel ik. Als je te horen krijgt, dat het niet uitmaakt wat Roelie zou doen maar eerder mijn reactie hierop belangrijk zou zijn........... voelde ik duidelijk dat ik degene was die examen deed!
 
Maar ondanks dat: We zijn heeeeeel eerrreeeegggg trots op Roelie, ze heeft het fantastisch gedaan!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
We zijn blij om te horen dat Bounty zo goed opknapt. Zodra het geen kwaad kan, komen we een keertje jullie kant op met Roelie. Of we zien jullie op 10 mei. Helaas is voor ons de reunie niet mogelijk, want we zijn zelf met vakantie.
 
Bedankt voor jullie bezoek, wij vonden het erg gezellig.
 
Liefs
Ron en Astrid
 

Vandaag zijn we op visite geweest bij Roelie. Toen we aankwamen stond ze samen met haar grote 'broer' Aaron ons als echte waakhonden op te wachten. Of was het Aaron die stond te waken en Roelie die vrolijk mee blafte terwijl ze niet wist waarom;-) Eenmaal door het hek werden we enthousiast begroet en zijn we uitgebreid gepoetst door Roelie.
Het was erg leuk om haar samen met Aaron te zien het is echt haar grote voorbeeld.
En ze is echt een kleine Bounty haar staartje draait constant op volle toeren en ze 'giebelt' net zo. En Aaron wat hebben we om hem gelachen we wisten dat Cane Corsos konden 'praten' maar Aaron verteld echt hele verhalen haha dat moet echt een keer gefilmd worden.
Astrid vertelde dat ze vanmorgen puppyexamen hebben gedaan en ze het heel goed heeft gedaan. De cijfers wist ze nog niet die krijgen we binnenkort.
Natuurlijk hebben we weer foto's gemaakt maar dat was een hele klus ze zijn allebei zo enthousiast dat als je maar iets door je knieën gaat ze gelijk voor je zitten. Maar er zijn er toch een paar gelukt.

De pratende Cane Corso Aaron.

Allebei slijmen bij de baas;-)

En dan wordt je toch moe hè als je je zo uitgesloofd hebt.

Lekker knus samen.

Ron en Astrid nogmaals bedankt voor jullie gastvrijheid we vonden het erg gezellig en erg leuk om te zien dat Roelie het zo naar haar zin heeft bij jullie;-)
 

Hier is alles goed. Kleine Roelie wordt groot en zwaait hevig met haar staart. Ze blaft gezellig met Aaron mee maar er is haar niet altijd duidelijk waarom ze moet blaffen. Ze is een schat en geeft ons regelmatig de 'likdood' maar ............ ze heeft ook een eigen willetje. Geweldig vinden we dat (hoewel we natuurlijk wel stand moeten houden).
 
Over 2 weken gaan jullie haar live zien en maken jullie eindelijk kennis met onze grote goedsul Aaron. Aaron corrigeert haar nu wel regelmatiger ze zijn goede maatjes. Samen rennen over het veld, dijk op en dijk af en vervolgens gezellig samen blaffen. Wat kan een hond nog meer wensen van een kameraadje. "Oh ja, we weten wel wat, doe nog maar een lekker varkensoortje of een bullepees" blaffen Roelie en Aaron.
 
Tot eind maart.
Groetjes,
Astrid
 

Wat een geweldige verrassing! Roelie die post krijgt waarin alle foto's zijn opgenomen vanaf de geboorte van haar en haar broertjes en zustjes totdat wij haar kwamen ophalen. Het is een enorm mooi fotoboek en we hebben uitgebreid teruggekeken op de tijd van het volgen van de puppies en dat Roelie bij ons kwam.
Dat is nog maar kort geleden maar ik kan je vertellen, het is alsof ze al heel lang bij ons is. Het is genieten en toch al zeer vertrouwd en gewoon.
 
Roelie doet het erg goed. Ze slaapt al lange tijd door van 22.30 uur tot 6.00 of 7.00 uur. In het weekend is het helemaal riant. Dan worden we ongeveer om 8.00 of 8.30 uur gewekt. Ze is deze week 2 dagen aan de diaree geweest maar we denken dat het komt omdat ze buiten veel aan het knagen, kauwen en eten is. Er zal vast iets tussen hebben gezeten dat haar darmen niet leuk vonden. Ze is 1 dag niet lekker geweest maar is nu weer volledig opgeknapt.
 
Het is erg makkelijk hoe Roelie van Aaron leert.
We geven Aaron altijd een varkensoor en hij heeft geleerd dat hij deze op zijn mand moet opeten. Roelie heeft dat ook al door, als we haar een staafje geven dan rent ze (net als Aaron) naar haar bench en gaat daar heerlijk liggen kauwen.
Aaron bewaakt ons terrein en blaft als hij wielrenners of een hardloper ziet aankomen. Op een gegeven moment waren we beide met stomheid geslagen. Roelie begon mee te blaffen. Ze wist niet echt waarom volgens mij, maar keffen dat ze deed. Vervolgens had ze daar snel genoeg van en struint ze weer lekker over ons terrein. Het is echt een buitenhond. Ze vermaakt zich uitstekend, snuffelt alle plekken na, komt even kijken of wij er nog zijn om vervolgens na een paar likken weer lekker naar buiten te gaan.
Spelen met Aaron gaat ook uitstekend, hoewel ze nog niet alles kan wat Aaron kan maar ze doet flink haar best. Ik heb een paar foto's bijgevoegd van wat speelmomenten.
 
De puppycursus gaat heel goed. Volgen heeft ze goed door (nog niet altijd als ze afgeleid wordt, maar ja je kunt niet direct alles hebben) en ze heeft ook goed door dat ze een beloning krijgt als we met een wat lijnen en een zakje naar buiten stappen.
Zitten is overigens geen probleem. Ik moet heel snel zijn met het commando want eigenlijk gaat ze tussen de oefeningen door altijd zitten uit zichzelf. Als de leidster iets uitlegt, moeten de puppies zitten. Nou dat is bij Roelie geen probleem. Deze oefening was snel klaar. Af is wel nog een probleem. Liggen komt niet bij haar op. Dus de beloning tussen je vingers, eerst laten zitten en vervolgens je hand lager naar de grond bewegen. Tot zover nog geen probleem. Dan vanaf de grond verder bewegen zodat ze gaat zakken door haar voorpoten. Forget it! " ik kan er toch naar toe lopen" denkt Roelie telkens. "Hee, reageert ze teleurgesteld, waarom krijg ik dat snoepje nu niet. Das gemeen".
Verder kan ze uitermate goed grommen tegen het touw als deze haar pootjes tackelt. Je ziet haar denken "Heeh baas, baaaahhaas een beetje opletten, help me nou eens even, je ziet toch dat ik verstrikt raak in het touw. Hoe bedoel je, je staat daar maar en komt me niet helpen. Dat is toch wat een baas moet doen?"  Na lang morrelen en grommen komt ze dan eindelijk naar me toe.
Zoals jullie zien, een dametje met een eigen willetje die best wil luisteren naar haar baasjes maar af en toe wil ze er wat voor terug!

Kortom het is een heerlijke en grappige pup, met aandacht voor haar baasjes en een gezonde dosis enthousiasme en energie.
 
Nogmaals, ontzettend bedankt voor het mooie fotoboek. Zo kunnen we regelmatig nog even terug in de tijd en mijmeren hoe snel ze groeit.
 
Liefs
Ron en Astrid

Met Roelie gaat alles goed. Vanavond is ze bij de dierenarts geweest en ze weegt 8 kilo schoon aan de haak. De dierenarts heeft de chip gecontroleerd en dat was allemaal goed. Ook de medicatie voor de bult hebben ze genoteerd en het resterende bultje gecontroleerd. Dit wordt alsmaar kleiner en gaat dus goed.
Maar het is me wel een miepje, er zit een kop op bij Roelie. Ik lees allemaal goede verhalen op de site van haar broertjes en zusjes, maar ach ................ niet alles kan goed gaan.
Het trillen van het lijfje begint in de auto. Ze is er niet dol op. De volgende autoritten zullen we dan ook met Aaron erbij doen. Zodra de auto begint te rijden, valt hij vrijwel direct in slaap en hij wordt wakker als we langzamer gaan rijden of stil staan.
Ze kan dan van haar grote vriend afkijken hoe hij dat doet.
Zondagochtend zijn we met de puppycursus begonnen. Nou dit is geen succes verhaal. Het begon goed, we waren de eersten en dat vond ze nog leuk. Aandacht van 2 andere volwassenen is leuk. Vervolgens kwam de eerste pup binnen met twee nieuwe volwassenen. Dat ging ook nog goed. Haar staartje ging voortdurend heen en weer, dus het was nog leuk. Hierna werd het al snel niet leuk meer. Er kwamen steeds meer pups en volwassenen binnen. "Help"  zag je Roelie denken "nu wordt het wel heel erg druk". Dan komt het karaktertje om de hoek. Roelie trekt zich terug uit de drukte en gaat het gebeuren van een klein afstandje bekijken.
Vervolgens gingen we beginnen met de cursus. De anderen stapten allemaal vrolijk de kantine uit maar nee......Roelie niet. Aanmoediging, door de knieeen, veel zeggen dat het goed is en dat we iets leuks gaan doen. Het maakte allemaal geen indruk. Madam verzette geen voet. Oke, gewonnen! Dan maar optillen en snel achter de groep aan voordat ze waren verdwenen. Op het veldje vond ze het prima, we kregen eerst een uitleg en ze bleef geduldig zitten en om zich heen kijken. De mevrouw legde uit dat ze trainde op positieve aandacht. Met andere woorden de 1e oefening bestond uit het geven van ongeveer 5 meter lijn en als baas geduldig wachten tot ze zou komen. Niets zeggen en als ze bij je was, dan prijzen en wat lekkers. Aangezien Madam Roelie haar bui had, zag ik het al somber in. Maar goed, de trainer zei dat hoe lang het ook duurde 5 of 10 minuten, uiteindelijk zouden alle pups naar hun bazen komen.
Nu, je voelt hem al komen. Roelie vond het prima, ze zat lekker op het gras en keek aandachtig om zich heen maar zette geen enkele stap naar haar baas. Daar sta je dan met je goede gedrag, al je geduld en liefde.
Uiteindelijk kreeg ik de opdracht om haar aan de lijn naar binnen te halen en alsnog te prijzen en lekkers te geven. Wellicht een 2e poging zou meer succesvol zijn. Nou vergeet het maar, het was of mijn dag of haar dag niet. `T is maar hoe je het bekijkt.
Om een lang verhaal kort te maken, ze heeft geen poot verzet en vond het allemaal onzin. Uiteindelijk was ze hondsmoe (hahahahaha) van al het verweer en protest. We hebben de rest van de dag geen kind aan haar gehad. De dag werd verder gevuld met slapen.
Wel een succesverhaal is haar omgang met Aaron en zeker de omgang van Aaron met Roelie. We wisten dat Aaron een goedsul is en een enorm lief karakter heeft. Dat blijkt duidelijk. Hoe hard Roelie ook in zijn oor bijt. Wij moeten corrigeren en hij zegt niets. Wel duwt hij haar weg en laat zijn tanden zien maar zal niets doen. Roelie probeert hem volledig uit en mag alles uithalen.
Overigens hoewel de puppycursus voor Roelie niet plezierig was en de dierenarts ook niet al te leuk, snap je er bijna niets van als je haar bij ons buiten ziet scharrelen. Roelie vind het heerlijk buiten! Ze struint alle plekken af en heeft al haar favoriete plek om op takken te kauwen, een plek om uit het zicht van haar baasjes verdwijnen zodat ze leuk naar je gaan roepen en een plek om lekker naar de buren te kijken. De buren zijn overigens schapen. de schapen zijn interessant om te bekijken.
Ik heb nog een leuke kameraadschappelijke foto toegevoegd van Aaron en Roelie bij de haard en een voorbeeld van Roelie die op de puppycursus geen stap verzette.
Deze week dus goed oefenen en hopelijk volgende week beter op de cursus.
Groetjes,
Ron en Astrid

We willen jullie graag vertellen hoe het met Roelie gaat.
Roelie is een hele dame die voortdurend op onderzoek uit is. De kleinste hoeken en gaten heeft ze al verkend op ons terrein.
Het is wel een "drama queen" op het gebied van kou en regen. Ze geeft al snel aan dat ze het koud heeft en gaat dan "miepen" om naar binnen te gaan.
De eerste wandeling door de weilanden hebben we al met haar en Aaron gedaan. Ze vond het erg vermoeiend maar wilde per se Aaron bijhouden. Aangezien hij zijn energie altijd kwijt raakt op zo'n wandeling en de route ongeveer 3x loopt doordat hij voortdurend heen en weer rent, was dat erg zwaar voor Roelie. Het laatste stukje was dan ook met hangen en wurgen. Maar het moet gezegd worden, ze liep uitstekend mee en voor ons uit. Moe maar voldaan kon ze vervolgens gaan slapen in de bench.
In gezelschap doet ze beter dan uit de puppytest blijkt, ze gaat enthousiast op alle mensen af en heeft voor iedereen een likje over. Daarna vindt ze het wel wat druk worden en zoekt ze een rustig plekje uit om te slapen. Ze kroelt en likt graag maar op schoot slapen doet ze niet. Wel samen op de bank, lekker naast je liggen. Misschien maar goed ook want Aaron ligt wel graag op schoot te slapen.
De eerste periode ging het tussen Aaron en Roelie erg goed. Aaron soms iets te overenthousiast maar als we Aaron hierop corrigeerde, daagt Roelie hem vervolgens uit door de blaffen en aan te geven te willen spelen.
Hierna hebben we een periode gehad dat Aaron niet alles meer goedvond. Maar ja, wat is niet goed. Als Roelie in zijn oor hangt en hij vervolgens alleen maar kreet slaakt en ons zielig aankijkt, is dat niet echt assertief. Zoals we al vertelden Aaron is en blijkt een echt goedsul.
Aaron pikt 1 ding niet. Roelie kan niet grommend op Ron afstappen en hem uitdagen. Dat vindt Aaron toch echt niet goed. Voordat we kans krijgen om haar te corrigeren, laat Aaron heel duidelijk merken dat hij het hiermee toch echt niet eens is. Daarmee overschreed Roelie een grens.  
Roelie leert wel veel van Aaron. Ze kijkt voortdurend alle acties van Aaron af. Als hij de langskomende paarden wegjaagt, kijkt ze met een schuin kopje en lijkt te denken "wat gaat hij doen, kan ik dat straks ook en wat zijn dat voor wezens daar buiten het hek.
Roelie is al samen met Aaron "op pad" geweest om het hek te verkennen en bewaken. Parmantig stapte ze tussen de poten van Aaron mee boven aan de dijk. Toen hij de dijk afrende, keek ze eerst (als ze nadenkt gaat ze zitten) en vervolgens probeerde ze het na te doen. Helaas, rolderdebolder naar beneden en niet keurig zoals Aaron op 4 poten. Na haar kopje geschud te hebben, deed ze net of er niets aan de hand was en dat wij het toch echt verkeerd gezien hadden.
Soms lijkt het net alsof we kinderen hebben, de een kan niet meer spelen of naar buiten zonder de ander.
"mmmmrrooeefff, mmmmdrorooeejjfjfjakakrkkkejejerkjej" klinkt het en als Aaron vervolgens de sok uit zijn bek laat vallen, zie en hoor je hem bijna zuchten. Roelie snapt het weer niet, als ze nu het andere uiteinde van de sok vasthoudt, kunnen we samen trekken. "Woef woef waf, ik leg het nog 1x uit" zegt Aaron.
Als Roelie gaat zitten, weten wij hoe laat het is. De doerak zit te verzinnen hoe ze nu weer ons uit de stoel kan krijgen of Aaron op de kast kan jagen.
Kortom, het lieve kleine dametje Roelie, houdt zich uitstekend staande tussen 2 volwassenen en een hond van 2 jaar.
We danken jullie hartelijk voor al die weken wetenswaardigheden over alle pups en onze Roelie. Iedere dag hebben we even gekeken naar de website en hebben we de webcam een tijdje bekeken. Dat zullen wij missen.
Verder danken we jullie ook hartelijk voor het verzorgen van een goede begin van 9 hondelevens! Jullie zijn toppers!!!!!!
Dank jullie wel! 
Ron en Astrid

We hebben een aantal leuke foto's gemaakt van Roelie