Reunie 13 maart KC Gorinchem

Voordat we zaterdag op pad gingen hebben we onze drie dames eerst nog eens een relaxt wandeltochtje laten maken, met hier en daar een flinke uitspatting. Even wat energie en niet geheel onbelangrijk wat ontlasting kwijt. Dat laatste staat zo slordig als ze daar meteen het hele veld vol zou gaan keutelen. Tijdens de rit maakte ze het zich zeer aangenaam…madam lag languit, al is ze niet groot ze bedekte de complete achterbank. In die “yoga stand” hield ze het makkelijk vol. Met behulp van een aardige vrouwenstem in de auto die ons hier en daar op weg hielp reden we rechtstreeks naar het clubgebouw. Op de parkeerplaats spotte ze Corine waarop ze meteen in de piepstand ging. Helaas voor haar ging ze net naar binnen, maar heej wie was daar?? Ook zeker niet vergeten : Tineke… zeer tevreden schoof Serdja direct op haar rug voor de haar zo geliefde buikkriebel. Binnengekomen moest ze wel even wennen.
Tja wat wil je als je ineens oog in oog staat met zoveel rasgenoten. Hier en daar klonk een grom…de jongens konden soms nog iets feller uitvallen., maar uiteindelijk is er niets schokkends gebeurd. Onderweg hadden we wat regen gehad en nu begonnen er hier ook donkere wolken aan te komen. Eerst een lekker warm bakje met een heerlijke dikke plak cake (hopelijk zouden ook wij flink over het veld moeten rennen…dat was wel nodig met zo een caloriebom) daarna naar buiten alwaar net een buitje viel. Maar de weergoden waren ons gelukkig goed gezind en zo bleef het de rest van de dag droog. Wel stonden we zo af en toe te blauwbekken want de wind was behoorlijk guur. Als eerste mochten we met de gehoorzaamheid beginnen. Olav legde ons uit hoe of we de aandacht van onze hond konden krijgen. Met behulp van iets lekkers moest dat lukken. Inderdaad dat was ook zo….ik had vreselijk stinkende pensstaafjes meegenomen omdat mevrouw voor andere dingen haar neus optrekt. Zelf wat onpasselijk geworden van de geur stond ik langzaam te soppen in het gras. Nee, het regende niet, maar je moet eens weten hoe of Serdja kan kwijlen. Mijn idee om die dag laarzen aan te doen was dus zo gek nog niet. Ze was niet de enige zag ik wel, er stonde meer druppende Caanies. Zus Zita mocht de spits afbijten met de volgoefening. Na nog wat voorbeelden was ze zelf aan de beurt. Nu trekt ze eigenlijk nooit aan de riem tijdens het uitlaten, maar ja volgen aan de voet is dan toch weer net iets anders. Ach, ik heb met haar alleen een basiscursus gevolgd, dat vond ik voldoende, in en rond huis gaat het daarmee prima. Serdja vind dat niet erg denk ik, van sommige dingen ziet ze het nut niet in… Zo ook het in het vak sturen. Ik maar wijzen, wijzen, dichter bij nog eens wijzen, ondertussen staat ze me aan te kijken met een blik wat moet je in hemelsnaam van mij? Olav in het vak….ja hoor daar ging ze …wat vak , gewoon naar Olav om een aai te halen….tja. Kijkend naar de Witte herder die vol overtuiging alle commando’s op volgt hebben we alle twee zoiets van ‘nee, dat gaat het bij ons niet worden’ Toch krijgen we in die korte tijd veel bruikbare tips en is het gezellig om zo met z’n alle bezig te zijn. Mijn zowat bevroren vingers worden zalig warm als ik na de les een bakje friet naar binnen werk, Serdja ligt rustig naast mijn stoel. Als ik eens rond kijk valt het me op dat er zoveel type verschil is tussen al de CaneCorso’s. Onze meid is wel een van de gene met het meest afwijkend model…een klein bodybuildertje. Ze is kort en gedrongen en heeft een ‘strakke’ korte kop. Nu lijkt ze natuurlijk nog veel geblokter omdat ze geen staart heeft. Ja, als ik dan naar Aradon kijk die tegenover ons staat dan is dat een heel verschil, nog maar 1 jaar oud en 2 keer zo groot. Het laatste nest is behoorlijk uit de kluiten gewassen.
Erg leuk trouwens om alle honden die je wel kent van de site nu eens in het echt te zien. Grappig ook dat anderen Serdja kenden terwijl ze haar nog nooit hadden gezien. Iedereen vind het geweldig om alles van elkaar te kunnen volgen op het “Amicoforum” De grote opkomst laat natuurlijk ook wel zien dat we eigenlijk een beetje een ‘familie’ zijn. Maar zonder fokkers die zo betroken zijn zou dat echt nooit kunnen…Corine en Tineke een super, super pluim!!! Na het eten gingen we naar het pakwerk. Niets vermoedend stapte ze mee, op het moment dat de pakwerker gillend tevoorschijn komt schiet ze achteruit. Ze dacht vast zoiets van “Baas ik verdedig jou huis met mijn leven, als je er niet bent gooi ik alles in de strijd, maar hier stel je het wel, je bent mans genoeg om dat zelf op te lossen…ik ben er eens weg van” Volgens Ton was ze niet echt bang maar onzeker, en dat heeft schijnbaar ook met haar leeftijd te maken, ze is immers ook nog maar twee. Dus er is nog hoop…..Het laatste onderdeel de behendigheid was heel leuk. Samen met Kira kregen we les van Pietje. Over de paaltjes, door de banden, de plank, de schutting, de wip, de tunnel en de hoepels, ja, overal ging ze over of doorheen, dat was geen enkel probleem Met de twee anderen doen we al behendigheid dus wie weet ga ik het met Serdja ook nog eens doen. Na dit laatste onderdeel gingen we tevreden nog maar eens wat drinken in het mooie clubgebouw, ja dit is een fantastische plek om zoiets te organiseren. Als laatste het pakwerk van Ton met zijn Mechelse herder…hier zag ik weer eens wat ik al wist: wat is het verschil tussen een Belgische herder en een Cane Corso groot. Een dag met veel gezelligheid, veel indrukken, veel tips, leuke dingen…laten we maar gewoon zeggen : een dag die zeer zeker voor herhaling vatbaar is. Het was geweldig BEDANKT. Thuis gekomen kroop Serdja heerlijk tegen haar vriendinnen en ze heeft de rest van de avond liggen ronken.