Amico del Petto Jessy Kira

06-04-2011
Met Kira is gelukkig alles goed, maar het is wel duidelijk dat die twee doorgesneden pezen in haar rechter voorpoot toch een echte handicap zijn voor haar. Om bij het begin te beginnen, dat is de laatste controle bij Dijkshoorn. De rechterknie is in principe goed, zat nog een beetje speling in en ze had deze keer wel erg veel spier verlies. Dus omdat we nog niet met haar konden gaan zwemmen omdat het water veel te koud is kwam prof. Hazewinkel met het idee van Hydrotherapie. Thuis gekomen wij meteen op zoek naar een goede praktijk waar ze hydrotherapie hadden. Er bleek er één te zitten in Schagen, een klein uurtje rijden van Zaandam. Wij gebeld en geïnformeerd en zo kwamen wij terecht bij Lonneke Haan, dierfysiotherapeut. Lonneke heeft contact gezocht met Dijkshoorn ivm met alle medische gegevens van Kira en een paar dagen later zaten wij voor het eerst bij Lonneke. Een leuke meid en ondanks dat Kira trilde als een rietje vond ze haar ook wel erg lief, want nadat ze onderzocht en gemasseerd was kreeg Lonneke zomaar een lebber van haar. Lonneke vertelde ons dat naast het verlies aan spierweefsel ook de hamstrings erg kort waren in beide achterpoten, maar rechts heel erg. Dus moesten deze door massage en oprekken eerst weer iets langer gemaakt worden. Lonneke heeft mij geleerd hoe dat moest en dat moest ik dan zo vaak mogelijk doen als voorbereiding op de hydrotherapie. Drie dagen later kon Kira voor het eerst in “de bak”. Fred en ik waren natuurlijk bang dat ‘madam’ zou weigeren om er in te gaan, want je weet hoe ze kan zijn. Maar dat viel mee, ze liep er netjes in, wij gauw de deur omhoog en toen eerst een klein laagje water erin zodat ze kon wennen. Daarna weer iets hoger en tenslotte zo hoog als nodig was voor haar. Toen moest de loopband natuurlijk nog aan zodat ze kon leren wat de bedoeling was. Nou je begrijpt Kira vond het helemaal niets, wel had ze al gauw door dat ze moest lopen omdat het anders fout zou gaan. Maar ze trok er een snuitje bij van ‘HELP’ en natuurlijk zocht ze met haar ogen steun bij Fred en mij (en dat doet ze nog steeds bij Fred want ik kan helaas niet altijd mee) Dit hele gebeuren moest eerst 2 keer per week en daarna 1 keer per week.
Nou ze vindt het nog steeds niets, maar zoals altijd doet ze het wel allemaal heel zoet. En het belangrijkste is dat beide hamstrings al een stuk langer zijn, waardoor ze beter loopt en ook haar spieren zijn toegenomen. Maar goed. Lonneke die natuurlijk heel goed kan zien wat er niet goed gaat met lopen in die ‘waterbak’, want die is helemaal van glas, vertelde ons van een dierenorthopedist Arjan Hodes, die braces en andere aanpassingen maakt voor dieren. Dit is de enige in de Benelux die dat doet en hij is nog goed ook. En Lonneke vond dat wij er eens over moesten denken voor Kira of het een idee was om hem om advies te vragen of er voor haar mogelijkheden zijn, omdat Kira nu haar pols op een heel onnatuurlijke manier belast en de vraag is wanneer dit fout zou gaan. Wij, als leken, hebben natuurlijk alleen maar aan de problemen gedacht die er zijn voor de onderkant van haar voetje en bij haar pols hebben wij nooit stilgestaan. Dus wij gebeld met Dierenorthopedie Hodes in Arnhem, ons verhaal gedaan en gevraagd wat zij er van dachten. Nou zij dachten wel degelijk iets te kunnen betekenen voor Kira, maar ze zouden dan eerst contact opnemen met Lonneke en ze zouden Kira moeten zien voor ze dat zeker konden zeggen. En als Kira er niet mee geholpen zou zijn zouden ze dat ook eerlijk zeggen. Er zat voor ons dus niets anders op om naar Arnhem te vertrekken en met Arjan Hodes te kijken naar de eventuele mogelijkheden. Inmiddels zijn we daar geweest en ze gaan dus een zogenaamde carpaalbrace maken voor haar, waarbij ze meteen haar voetje meenemen. Ze maken de brace zo dat ook haar voetje beschermd wordt aan de onderkant. Omdat e.e.a. natuurlijk helemaal op maat gemaakt wordt is Kira ook meteen in het gips geweest hiervoor. De verwachting is dat met een week of 2 á 3 de brace klaar is en dan moeten we terug om deze te passen en eventuele kleine aanpassingen te doen. Daarna moet Kira langzaam aan de brace wennen en dan hopen we dat ze weer een stuk makkelijker kan lopen, zonder dat ze door haar pols/voetje zakt. Een heel verhaal weer, maar we hopen voor Kira dat het makkelijker voor haar wordt en ze niet steeds last heeft met haar schouder of dat er onder haar voetje weer iets stuk is aan haar kussentjes. Kira is gelukkig nog steeds Kira, ze blijft even lief en ook al is ze bang, bij de orthopeed ook weer, ze laat alles toe zonder een grommetje of wat dan ook. De orthopeed Arjan, zei zelfs “Kira zou wel ambassadrice kunnen worden voor ons”, zo lief liet ze alles weer over zich heen komen. Als de brace klaar is moeten we het gebruik langzaam opvoeren, maar de meeste dieren zijn binnen een week aan een hulpmiddel als dit gewend. Maar dat zien we dan wel weer.
Je moet maar eens op de site van Hodes kijken als je wilt, dat is www.dierenorthopedie.nl , hier vind je ook allerlei referenties en nog veel meer hulpmiddelen naast carpaalbraces. Wij wisten niet dat er zoiets bestond voor dieren.

Nou, nu zijn jullie weer op de hoogte van alles. Met jullie ‘monsters’ alles goed? Geef ze maar een dikke knuffel van ons en ook een dikke knuffel voor jullie en natuurlijk een lebber van Kira.