Gezondheid

 

Heupdysplasie (HD)

Zoals bij alle grote rassen, komt ook bij de Cane Corso HD (Heupdysplasie)voor. HD is een afwijking aan de heupgewrichten waarbij de ontwikkeling van de heupen bij een jonge, opgroeiende hond niet normaal verloopt en de gewrichten misvormd kunnen worden.

HD is een erfelijk bepaalde afwijking, maar uitwendige invloeden zoals groeisnelheid, lichaamsgewicht, beweging, spierontwikkeling en voeding spelen hierbij een belangrijke rol. De combinatie van erfelijk aanleg en uitwendige invloeden kunnen leiden tot een verkeerde ontwikkeling van de heupgewrichten. Door de verschillende uitwendige invloeden, kan de uiteindelijke misvorming bij honden met dezelfde erfelijke aanleg sterk variëren.

Honden met HD kunnen hier erg veel last van hebben, soms al op jonge leeftijd, maar vaker op oudere leeftijd. De volgende symptomen kunnen dan optreden:

• moeilijk opstaan
• een stijve achterhand, vooral na rust
• slecht uithoudingsvermogen; snel gaan liggen
• doorzakken van de achterhand
• kreupelheid aan een of beide achterpoten.

Geen van deze klachten is echter typisch voor HD en een onderzoek is dan ook nodig om vast te stellen wat de oorzaak van de klachten is. Bij zo'n onderzoek worden er meestal röntgenfoto's gemaakt. Dit is de enige manier om vast te stellen of er sprake is van HD en in welke mate. De ernst van de misvormingen is echter geen goede maat voor de ernst van de klachten. Bij honden met zeer ernstige klachten worden soms maar weinig afwijkingen op de röntgenfoto's gevonden, terwijl honden met ernstig misvormde heupen soms weinig problemen vertonen.

Veel honden met HD hebben daarvan geen last en zullen dat ook nooit krijgen. Wanneer de hond geen klachten vertoont is behandeling niet nodig en gelukkig kunnen veel honden ondanks hun HD prima als huishond functioneren. De kans op problemen blijft echter bestaan en zal toenemen naar mate er meer van de hond geëist wordt (zoals b.v. bij africhting) en naar mate de hond ouder wordt. HD is niet te genezen, maar in veel gevallen wel te behandelen. Een behandeling is vooral gericht op revalidatie van de heupgewrichten.

• overmatig lichaamsgewicht voorkomen of verminderen om onnodige belasting van de heupen te voorkomen;
• regelmatige lichaamsbeweging om de gewrichten minder stijf te laten worden en proberen de bespiering te bevorderen
• pijnbestrijding als ondersteuning van de therapie (en evt. operatief ingrijpen)

Een afdoende behandeling voor HD bestaat niet. Daarom moet geprobeerd worden het ontstaan van HD zoveel mogelijk te voorkomen door de uitwendige invloeden zo gunstig mogelijk te maken. Goede voeding, maar vooral niet te veel, overmatige belasting van de heupen voorkomen: beperken van springen en trap lopen. Via de fokkerij, door controle van de voor de fokkerij bestemde honden. Voor de bestrijding van HD is het belangrijk dat er van deze honden, dus ook honden die geen klachten hebben, röntgenfoto's gemaakt worden. Deze foto's worden beoordeeld door een officiële HD-commissie. Het is aan te bevelen alleen met HD-vrije honden te fokken, omdat dan de kans op HD bij de pups het kleinst is, maar:

• dat is niet bij elk ras mogelijk (weinig beschikbaar fokmateriaal)
• dat geeft geen volledige garantie voor HD-vrije pups

In de fokkerij met rashonden moet ook rekening gehouden worden met andere erfelijke afwijkingen en met de specifieke ras- en gedragskenmerken. Bij sommige rassen waarin vaak HD voorkomt en bij rassen waarin maar weinig honden beschikbaar zijn is het daardoor niet altijd mogelijk om met uitsluitend HD-vrije honden te fokken. Door de invloed van uitwendige invloeden op het ontstaan van HD is de mate van de misvormingen van de gewrichten niet altijd een goede maat voor de erfelijke status. Zelfs wanneer een hond HD-vrij is, wil dat nog niet zeggen dat de hond geen erfelijke factoren voor HD in zich kan hebben en kan doorgeven aan het nageslacht.

 
Cherry-eye

Een hond heeft achter zijn onder ooglid een derde ooglid. Normaal gesproken is dit derde ooglid niet te zien. Als de oogbol zich terug trekt, dit gebeurt bv als een hond ziek is, is het derde ooglid wel te zien. Achter het derde ooglid bevindt zich een traanklier. Als een hond last heeft van een cherry-eye is deze traanklier ontstoken en stulp uit naar buiten en ziet eruit als een kers, vandaar de naam cherry-eye. Een operatieve ingreep is dan nodig om dit te verhelpen

 
Knieproblemen

Gescheurde voorste kruisband
De knie van de hond is een erg ingewikkeld gewricht bestaande uit de uiteinden van 3 beenderen (het dijbeen, het scheenbeen en het spaakbeen), 2 kraakbenige schokbrekers (de meniscussen), de zijdelingse ligamenten en 2 kruisbanden: bindweefselstrengen die de botuiteinden met elkaar verbinden en die moeten verhinderen dat deze ten opzichte van elkaar verplaatsen.
Door deze ingewikkelde structuur en de veelvuldige belastingen erop is de knie erg gevoelig voor beschadiging. Een scheur in een kruisband of 'voetbalknie' is dan ook een aandoening die vrij frequent optreedt en meestal gaat het om de voorste kruisband. Een kruisbandscheur kan ontstaat wanneer de hond een draaiende beweging maakt met de knie, terwijl de voet vast op de grond staat (vergelijk het met voetballers waarvan de spikes vast in de grond zitten terwijl ze willen draaien).
De aandoening komt in principe bij alle rassen en leeftijden voor maar toch zijn er een aantal groepen gepredisponeerd. Relatief jonge dieren van grote rassen en relatief ouder dieren van kleine rassen hebben een grotere kans op knieproblemen. Ook de Boxer, Rottweiler en de ChowChow hebben door hun steile beenstand vaker een aandoening aan de knie.


Symptomen
Een kruisbandruptuur ontstaat meestal acuut. De hond wordt tijdens een inspanning plots erg mank en zal de poot niet meer willen belasten. De knie zal opzetten en de zwelling is maximaal na enkele dagen. Maar er kan ook eerst een klein scheurtje ontstaan waar de hond in eerste instantie weinig last van zal hebben, maar naarmate het verder scheurt zal de hond wel degelijk last krijgen.
Indien de kwetsuur niet behandeld wordt zal de hond vanzelf minder gaan manken na enkele weken, maar door de beschadiging zal na enkele maanden artrose optreden met chronisch manken tot gevolg.

Diagnose
De symptomen en voorgeschiedenis zijn suggestief voor de diagnose. Tijdens het klinisch onderzoek zal de dierenarts het 'schuiflade syndroom' kunnen vaststellen: het onderbeen verplaatst tov het bovenbeen. Deze beweging wordt normaal verhindert door de voorste kruisband en kan dus enkel optreden als deze volledig gescheurd is.
Bij de zeldzamere scheuring van de achterste kruisband treedt het omgekeerde effect op: het onderbeen kan naar achteren verplaatst worden tov het bovenbeen. Dit is echter niet altijd duidelijk en soms zal radiografie aangewezen zijn om dit vast te stellen.

De diagnose van een gedeeltelijke kruisbandscheur kan moeilijk zijn, aangezien het schuiflade effect niet altijd duidelijk is.

Soms kan men tijdens onderzoek ook een 'klik' waarnemen in de knie. Dit duidt erop dat ook de meniscus beschadigd is.

De dierenarts kan adviseren om röntgenfoto's te nemen bij twijfel en om eventuele andere schade vast te stellen.

Behandeling
Naargelang het gewicht en de leeftijd van de hond kan geopteerd worden voor een conservatieve behandeling met rust en eventueel pijnstillers of een operatief ingrijpen.
Honden van minder dan 10 kg moeten meestal niet geopereerd worden en kunnen zich goed behelpen na rust en eventueel pijnstillers.
Bij zwaardere honden zal men vlugger kiezen voor een operatie. Vele technieken zijn beschikbaar en de keuze zal afhangen van het type hond en de persoonlijke voorkeur van de dierenarts.
Veel gebruikte technieken zijn oa. de extra-articulaire stabilisatie, intra-articulaire stabilisatie en TPLO.

Prognose
De prognose hangt af van de aanwezige letsels, de gevolgde behandeling en de oorzaak. Indien het gaat om een aangeboren gevoeligheid voor kruisbandscheur kan het voorkomen dat de hond ook problemen krijgt aan de andere achterpoot.
In vele gevallen zal zich op de lange duur toch artrose ontwikkelen, zelfs na chirurgie, zodat de hond toch - al dan niet erg - mank zal worden.

Preventie
Een steile stand van het achterbeen zoals we bij Boxers, Chow's en Rottweilers zien leidt tot een zware belasting van de voorste kruisband. Deze honden zullen dus makkelijker hun band scheuren dan dieren met een betere stand. Verder kan iedere hond een ongeluk krijgen, dus deze problemen voorkomen lukt niet altijd. Wees wel voorzichtig met ruwe spelletjes op een gladde ondergrond (parket, ijs).
 
 

[ omhoog ]